Bezkonkurencyjny Marre

JUBILEUSZ PZHL

Nim się rozpoczęła prezentacja laureatów plebiscytu na najlepszych zawodników 100-lecia Polskiego Związku Hokeja na Lodzie, nie obyło się bez okolicznościowych, jubileuszowych przemówień prezesa PZHL, Krzysztofa Woźniaka, oraz zaproszonych gości: Tomasza Heryszka – przedstawiciela prezydenta RP oraz Ireneusza Rasia – sekretarza stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki. Wszyscy jednak czekali z niecierpliwością na wyniki. Plebiscyty, zwłaszcza te przeprowadzone przez internet, budzą kontrowersje. Niemniej w tym przypadku nikt nie miał wątpliwości, że MVP 100-lecia mógł być tylko jeden: Mariusz Czerkawski.

Trudno się dziwić wyborowi, bo przecież Super Mario (zwany także Marre) ma za sobą bogatą karierę w NHL. Przez 13 lat reprezentował pięć klubów, rozegrał 745 spotkań w sezonie regularnym, zdobywając 435 punktów (215 goli + 220 podań), a jego „złoty” okres przypadł na grę New York Islanders. Jego postawa została ukoronowana Meczem Gwiazd NHL w 2000 roku.

– W tej sali zgromadziło się wiele znakomitości hokejowych i konkurencja była silna. Miałem to szczęście, że grałem w NHL, ale tylko raz reprezentowałem nasz kraj w igrzyskach olimpijskich. Wówczas miałem 20 lat i byłem przekonany, że dorównam Heniowi Gruthowi, a okazało się, że to były nasze ostatnie igrzyska. Życzę młodym adeptom hokejowym, by z reprezentacją powrócili na olimpijski szlak – powiedział wzruszony laureat.

Przejdźmy do odkrywania tajemnic plebiscytu. Internauci zgłosili 229 kandydatów, zaś Kapituła ograniczyła kandydatów do 90. Gdy głosowanie przeszło we władanie internautów, sypnęło niespodziankami.

W gronie nominowanych bramkarzy była plejada znakomitości, m.in. Tomasz Jaworski, Walery Kosyl, Franciszek Kukla, Gabriel Samolej, Andrzej Tkacz oraz Henryk Wojtynek. Mieliśmy murowanego kandydata – Tkacza, a tymczasem ku zaskoczeniu zwycięzcą został Gabriel Samolej, która ma za sobą wspaniałe igrzyska olimpijskie w Calgary'88. Zwycięzca nie krył zaskoczenia, bo – jak sam przyznał – konkurencja była ogromna.

W kategorii najlepszy defensor zwycięzca mógł być jeden – Henryk Gruth, czterokrotny olimpijczyk, rekordzista wśród reprezentantów. Znakomity defensor nie przypuszczał, że za chwilę ponownie pojawi się przy mikrofonie, bo został uhonorowany też tytułem trenera 100-lecia. A konkurencję również miał silną, bo przecież wśród nominowanych był m.in. Leszek Lejczyk (trzy awanse do elity oraz igrzyska w Calgary i Albertville), także Emil Nikodemowicz, Józef Kurek i Anatolij Jegorow. Gruth nie krył zaskoczenia, wszak w kraju miał zaledwie epizody szkoleniowe w swoim klubie w Tychach oraz jako asystent Władimira Safonowa, a potem przez ponad dwie dekady pracował w Zurychu i stworzył podwaliny systemu szkoleniowego w Szwajcarii.

W kategorii najlepszy napastnik listę otwierał oczywiście Czerkawski, a byli na niej między innymi Andrzej Fonfara, Andrzej Zabawa (99 goli w reprezentacji), Wiesław Jobczyk, Leszek Laszkiewicz czy Marcin Kolusz. Zwyciężył jednak Mariusz Puzio, który zdobył 12 tytułów mistrzowskich (pięć z Polonią oraz siedem z Unią Oświęcim) oraz zaliczył igrzyska olimpijskie w Albertville.

W kategorii najlepszy arbiter triumfował Jacek Chadziński i dla nas też to była niespodzianka. W gronie nominowanych było wielu bardziej wartościowych arbitrów ze zdecydowanie większymi osiągnięciami. Chadziński widziany był przed uroczystością na sali, ale... nie odebrał wyróżnienia. Serce dla hokeja to wyróżnienie, które przypadło Bronisławowi Smoleniowi, wytwórcy kijów hokejowych z Męciny. Wyróżnienie odebrał jego syn, również Bronisław.

Nasze panie, choć na lodowiskach występują od niedawna, również otrzymały nagrody. Najlepszą bramkarką została Martyna Sass, obrończynią – Julia Zielińska, a napastniczką i MVP – Karolina Późniewska. Tutaj werdykty nie budziły kontrowersji.

Gala 100-lecia PZHL odbyła się niemal z rocznym poślizgiem, otwierając kolejny wiek jego  działalności. Niech będzie okraszony sukcesami oraz sensacyjnymi zwycięstwami. Niżej podpisany już nie doczeka wygranej nad Kanadą...

(sow)