Bojkot na papierze, miliony na koncie

Coraz słabiej wygląda bojkot rosyjskiej koszykówki. Embargo pęka na poziomie geopolitycznym. Podczas gdy kraje bałtyckie, Polska czy Skandynawia kategorycznie odmawiają jakichkolwiek kontaktów sportowych, inne kraje i federacje chętnie współpracują z Rosjanami. Rosyjskie drużyny regularnie grają mecze towarzyskie lub biorą udział w turniejach pokazowych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Chinach czy Turcji. Grający w Eurolidze BC Dubai odwiedzał i grał oficjalne mecze w Moskwie. Emiraty służą rosyjskim klubom również jako neutralna baza do odbywania obozów przygotowawczych oraz rozgrywania pokazowych meczów „gwiazd”, gdzie na trybunach zasiadają tamtejsi szejkowie oraz licznie zamieszkująca ZEA diaspora z Rosji. Turcja, choć będąca członkiem NATO, z powodów biznesowych nigdy nie zamknęła swoich granic dla rosyjskiego sportu. Tureckie kluby regularnie pomagają Rosjanom utrzymać kontakt z koszykówką na najwyższym poziomie. W ostatnim Superpucharze zagrał euroligowy Anadolu Efes Stambuł (gra tam Jordan Loyd). W finale turecki zespół pokonał Lokomotiw Kubań Krasnodar, statuetkę MVP odebrał Mike James (były gracz m.in. AS Monaco i Brooklyn Nets). Trenerem turnieju ogłoszono ich szkoleniowca, Pablo Laso.

Ponieważ przeloty między Rosją a Turcją odbywają się bez zakłóceń, kluby takie jak Galatasaray, Fenerbahçe czy Beşiktaş goszczą u siebie rosyjskie zespoły podczas zamkniętych gier kontrolnych. Dla klubów tureckich to szansa na wartościowy sparing z bogatymi, naszpikowanymi Amerykanami zespołami z Rosji, a dla Rosjan – jedyna okazja na sprawdzenie się na tle Europy.

Chiny traktują współpracę sportową z Rosją jako element oficjalnej agendy politycznej obu państw. Rosyjska federacja podpisała umowy o współpracy z chińską ligą CBA. W efekcie zespoły z czołówki Ligi VTB regularnie odbywają tournée po Chinach, rozgrywając mecze pokazowe w tamtejszych metropoliach. Najbardziej wyrazistym przykładem komercyjnej ekspansji w Chinach są regularne wyjazdy Zenitu Sankt Petersburg (klubu finansowanego przez Gazprom). Podczas przedsezonowych tournée Zenit rozgrywa serię meczów pokazowych w chińskich metropoliach (m.in. w Szanghaju i Pekinie). Rywalami Rosjan są czołowe ekipy Państwa Środka, takie jak Beijing Ducks oraz Guangdong Southern Tigers (wielokrotni mistrzowie Chin).

Dla ZEA, Chin i Turcji goszczenie Rosjan lub granie z nimi to czysty biznes – rosyjskie kluby i sponsorzy (tacy jak bank VTB) w całości pokrywają gigantyczne koszty logistyczne, opłacają nagrody finansowe i gwarantują wysokie gaże startowe. Dla samej Rosji to bezcenna okazja, by udowodnić krajowej opinii publicznej, że „izolacja jest fikcją”, a ich kluby wciąż rywalizują z podmiotami międzynarodowymi.

Najnowszym sygnałem słabnięcia bojkotu była decyzja FIBA z początku września 2026 roku. Federacja, wzorując się na MKOl, oficjalnie zniosła restrykcje dla rosyjskich zawodników, trenerów i sędziów jako jednostek. Mogą oni teraz wracać do międzynarodowych turniejów (np. w koszykówce 3x3) pod flagą neutralną. To otworzyło dyskusję nad tym, czy w grudniu 2026 roku FIBA całkowicie nie przywróci rosyjskich kadr i klubów do łask w drodze do igrzysk olimpijskich Los Angeles 2028.

(pp)