Coś tutaj nie gra

 GRY PIŁKARSKIE

Jakub Moder, Jan Bednarek, Tymoteusz Puchacz, Bartosz Bereszyński, Tomasz Kędziora, Krystian Bielik, bracia Żewłakow, Michał Kucharczyk, Mateusz Klich, Sebastian Walukiewicz, Vadis Odjidja-Ofoe, Paweł Dawidowicz, Karol Linetty, Szymon Żurkowski, Jakub Wawrzyniak, Michał Świerczewski czy fundusz kojarzony z właścicielem Motoru Lublin, Zbigniewem Jakubasem. Ci ludzie zaistnieli w około stuosobowej grupie inwestorów gry Copa City. W sumie włożyli oni podobno 30 mln zł w odpowiedzialną za produkcję spółkę Triple Espresso (TE), która to również ma ciekawe piłkarskie powiązania. Jej prezesem jest bowiem Jakub Szumielewicz, mniej więcej dekadę temu będący wiceprezesem Legii Warszawa, gdy jednym z jej właścicieli był dobrze znany Bogusław Leśnodorski – członek rady nadzorczej TE. Jednym z współzałożycieli firmy był także Dominik Ebebenge, również związany z Wojskowymi w erze Leśnodorskiego.

I co, fajną grę zrobili?

Nic nie zarobili

W sumie budżet Copa City miał wynieść niecałe 50 mln zł, czyli jak na debiutanta wcale nie tak mało. Pozycjonowało to produkcję na średniej półce gamingowej, a podobny budżet miały polskie hity – Dead Island czy Frostpunk 2. Dla porównania Wiedźmin 3 – prawdopodobnie najlepsza polska gra w dziejach – miał budżet 300 mln. Ile zarobiło TE? 

1,4 mln zł.

Tak, niemalże nic, co doprowadziło do wniosku o upadłość i jednej z najbardziej spektakularnych porażek w historii polskiego biznesu gier! Świat dowiedział się o tym przed kilkoma dniami. Leśnodorski wtopił podobno ok. 20 mln zł, twierdząc, że zainwestował wszystko, co miał, a musiał się jeszcze zadłużyć. Szumielewicz również narobił sobie długów, ale dokładnych kwot nie podał. Gra sprzedała się podobno w 17 tysiącach egzemplarzy, podczas gdy właściciele TE liczyli na... dwa miliony w dwa lata. Jak łatwo się domyślić – celu nie uda się zrealizować.

Budki z jedzeniem

Ale o czym właściwie jest Copa City? O organizacji dnia meczowego. Gra koncentruje się na zaspokajaniu potrzeb kibiców, organizowaniu ich transportu na stadion czy promocji spotkania. W praktyce jednak... opiera się na stawianiu budek z jedzeniem czy innych atrakcji w dosyć ograniczonej obszarowo strefie kibica. Chodzi o to, by przyciągnąć jak najwięcej fanów i zarobić na nich kasę. Twórcy w zapowiedziach mówili o „zarządzaniu miastem w dniu meczu”, ale w rolę burmistrza czy prezydenta się tu nie wcielamy, zajmujemy się wąsko określoną dziedziną na obszarze danej dzielnicy. Niekiedy ustawimy coś na stadionie, pokombinujemy z biletami. Z czasem sami członkowie TE mówili, spowiadając się niejako, że Copa City jest zbyt płaska i przewidywalna. Gra mocno wiąże się ze środowiskiem piłkarskim, ale w praktyce jest to produkcja okołofutbolowa; gra strategiczna zahaczająca o tematykę piłki nożnej.

Między FIFĄ a FM-em

Twórcy chcieli przyciągnąć graczy obietnicą czegoś nowego. Szumielewicz twierdził, że na rynku znajduje się luka między dwoma piłkarskimi gigantami gamingowymi: EA FC (dawna FIFA), w której steruje się prawdziwymi piłkarzami i gra mecze prawdziwymi klubami na licencjach, oraz Football Managerem, symulatorze wszechwładnego trenera, gdzie piłkarzami się nie steruje, ale obejmuje dowolny (prawdziwy) klub, a prawdziwych zawodników ustawia, rozwija, transferuje i szykuje do meczów, obserwując potem zza wirtualnej linii bocznej i reagując niczym prawdziwy „menago”. Przedstawiciele Triple Espresso przekonywali, że tworząc grę otrzymali bardzo pozytywny odzew od środowiska piłkarskiego czy gamingowego. Szumielewicz i Leśnodorski wcześniej inwestowali w branżę esportową i liczyli, że na bazie doświadczeń ze świata cyfrowej rywalizacji i ze świata prawdziwej piłki uda im się stworzyć rentowny produkt. Na ich nieszczęście – od optymistycznych deklaracji do realnego popytu jeszcze daleka droga.

Odwzorowany Narodowy

TE chciało przyciągnąć graczy oprawą graficzną (trzeba przyznać, że jest ładna), pomysłem czy licencjami. Nie ma ich przesadnie dużo, ale w Copa City można znaleźć świetnie odwzorowany Stadion Narodowy w Warszawie czy Olimpiastadion w Berlinie. Są prawdziwe herby Borussii Dortmund, Arsenalu czy Bayernu Monachium – ale nie ma ani krzty samego meczu czy piłkarza. Mimo tego załatwienie takich licencji to rzecz czasochłonna, kosztowna i ograniczająca, bo kluby zastrzegają sobie wnikliwe sprawdzanie, gdzie i jak zostanie wykorzystany ich herb oraz barwy. Na promocję Copa City wydano podobno ok. 15 mln, ale... większość z nich raczej przepalono. O grze pisała znana postać internetowa, a prywatnie kumpel Leśnodorskiego, Krzysztof Stanowski, „podlinkował” ją słynny dziennikarz Fabrizio Romano – lecz wszystko to z marnym skutkiem.

Mundialowe (nie)emocje

Gra na najpopularniejszej platformie sprzedażowej na PC, Steam, zyskała nawet niezłe recenzje, ale... co z tego, skoro mało kto chciał w nią grać? Sprawdzając aktywność graczy wczoraj popołudniu, w zakresie 24 godzin wstecz, maksymalnie grało w nią w jednej chwili... pięć osób. A co do tych recenzji, niektórzy internauci sugerują, że zostały one... kupione.

Wiara twórców była duża, bo gra została także wydana na konsole – PlayStation 5 i Xbox Series X/S. Jej premiera miała miejsce 16 czerwca (za 116,99 zł, dziś kosztuje połowę tego), a więc tuż po rozpoczęciu mundialu, gdy emocje piłkarskie kipiały na całym świecie! Nie kipiały jednakna monitorach, gdzie fani Messiego i Ronaldo nie chcieli stawiać kolejnej budki z frytkami.

Piotr Tubacki

395 OSÓB grało maksymalnie w jednej chwili w Copa City za pośrednictwem platformy Steam (największy pośrednik do sprzedaży i instalacji gier na komputery). Dla porównania, najpopularniejsza gra piłkarska EA FC 2027 (dawniej FIFA), która wyszła 24 września, przyciągnęła maksymalnie 96 232 osoby, a jej poprzedniczka – EA FC 2026 – w ciągu cyklu swojej żywotności osiągnęła na Steamie najwięcej ponad 160 tysięcy graczy w jednej chwili.

Okładka wygląda nieźle. Jest Warszawa i Narodowy, jest Berlin i Olympiastadion, są licencjonowane herby. Fot. Copa City

Przykładowa strefa kibica, w której działamy. Wielkiego pola do popisu tutaj nie ma. Fot. Copa City

Ładny ten Narodowy. I nawet dach zamknęli! Fot. Copa City

Kibice Bayernu maszerujący na mecz z Arsenalem... w warszawskiej dzielnicy Solec. Fot. Copa City