Historia zatoczyła koło

Mój powrót do reprezentacji to nagroda za lata walki o zdrowie - mówi lewoskrzydłowa, Joanna Gadzina.

Szybkość i celny rzut to niejedyne atuty Joanny Gadziny. Fot. Marcin Bulanda/PressFocus

BIAŁO-CZERWONE MAJĄ GŁOS

Powiedzieć, że w przypadku zawodniczki Piotrcovii historia zatoczyła koło, to jak nic nie powiedzieć. W 2015 roku była jedną z najmłodszych członkiń zespołu, który wywalczył 4. miejsce na świecie, zdobywając bramkę w meczu o brąz z Rumunią.

Nie do złamania

Po latach zwątpienia, żmudnym leczeniu kontuzji Joanna Gadzina znalazła się w ścisłej kadrze na grudniowe mistrzostwa Europy w katowickim Spodku... Zaczynała od piłki nożnej, a piłka ręczna pojawiła się przypadkiem. Pod koniec szkoły podstawowej została zaproszona do klasy sportowej o tym profilu i połknęła haczyk. Olimpia Nowy Sącz, Pogoń Szczecin, Start Elbląg, MKS Lublin, JKS Jarosław i wspomniana Piotrcovia to kluby, których barw z powodzeniem broniła. Rozwój kariery 34-letniej dziś szczypiornistki zahamowały następujące po sobie kontuzje ścięgna Achillesa, stawu kolanowego i obu stawów barkowych. - Miałam wtedy naprawdę mocny kryzys - przyznaje Joasia, która nie mogła też spełnić marzeń o kontrakcie zagranicznym, ale nie ukrywa, że trudne doświadczenia ją ukształtowały. - Nie jest mnie łatwo złamać. Mój powrót do reprezentacji to nagroda za lata walki o zdrowie

Moc mentalna

Po dekadzie otrzymała powołanie do kadry Arne Senstada, stając się jej ważnym ogniwem. Podkreśla, że w pokonywaniu trudności ogromną rolę odegrało wsparcie bliskich, trenerów i specjalistów od przygotowania mentalnego. - Teraz świadomość jest znacznie większa. Współpraca z psychologiem czy trenerem mentalnym jest czymś normalnym. To bardzo ważne, żeby mieć z kim porozmawiać i czuć wsparcie - zaznacza Gadzina. Myślami jest już przy EURO i wierzy w potencjał zespołu. - Myślę, że stać nas na pierwszą ósemkę. Mamy dużo bardzo dobrych zawodniczek. Nie zawsze udaje nam się pokazać pełnię możliwości, ale wierzę, że przed własną publicznością - na trybunach Spodka zasiądzie moja rodzina - możemy to zrobić. Kiedy drużyna poczuje flow, potrafią się wydarzyć niesamowite rzeczy - dodaje 20-krotna reprezentantka (22 bramki), wracając myślami do mundialu sprzed 11 lat.

Sentyment pozostał

Choć od lat mieszka i gra poza rodzinnym miastem, Nowy Sącz pozostaje dla niej wyjątkowym miejscem. Z sentymentem wspomina czasy pełnych hal i ma nadzieję na odrodzenie kobiecej piłki ręcznej w rodzinnym regionie. Sama coraz częściej docenia również uroki okolicznych gór i możliwość aktywnego wypoczynku. Szczególną rolę odgrywa w jej życiu 12-letnia chrześnica, która także gra w piłkę ręczną. - Rozmawiamy czasem z dziewczynami z dawnej ekipy, że może warto byłoby coś zorganizować. Na razie nie wiem, kiedy zakończę karierę. Wiele zależy od zdrowia, ale nadal mam frajdę z gry i czuję, że jeszcze długo mogę to robić na dobrym poziomie, kończy Gadzina, której o miejsce na lewym skrzydle przychodzi rywalizować z Darią Michalak.

(mha)

12 DNI pozostało do rozpoczęcia mistrzostw Europy i 14 do meczu z Francją.

Odblokuj publikację i korzystaj bez ograniczeń

Kupuję

Masz już dostęp? Zaloguj się