Innego niż Jan Urban nie widzę!

Jak pański nastrój przed najbliższymi meczami reprezentacji?

– Mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze. Ba, wierzę w to, choć moment rzeczywiście nie jest łatwy. Mecz z Rumunią wydaje się prosty, ale sytuacja jest skomplikowana. 

Mecz z Rumunią w Bukareszcie może być znacznie trudniejszy niż ten wygrany u nas 6:0?

– Ktoś, kto interesuje się piłką tylko od święta, mógłby stwierdzić, że skoro takim wynikiem skończył się pierwszy mecz, to w drugim być może nie będzie powtórki, ale jednak jakieś 2:0 powinno spokojnie być. To błąd! Rumuni zawsze potrafili grać w piłkę, a teraz dodatkowo są ogromnie zmotywowani, żeby się zrewanżować. Będą chcieli udowodnić, że to, co wydarzyło się w Warszawie, to przypadek.

Komu dałby pan szansę w miejsce mającego problem z okiem Jana Bednarka? Kacprowi Potulskiemu? 

– Nie wiem, jak odpowiedzieć na to pytanie. To jest potężny problem, właściwie kluczowy! Jeśli uda się go rozwiązać selekcjonerowi, to będzie coś. Osobiście uważam, że Bednarek nie jest piłkarzem, który mógłby zbawić naszą reprezentację, ktoś powinien już być na jego miejsce. Jednocześnie prawda jednak jest taka, że... nikogo takiego nie ma. Nie ma! Wystawianie na środek obrony kogoś bez doświadczenia może skończyć się katastrofą, to wyjątkowo odpowiedzialna pozycja. W dodatku plusem Bednarka jest fakt, że doskonale rozumie się z Jakubem Kiwiorem w Porto. Wie, jak się zachować, kiedy tak, a nie inaczej zachowuje się ten drugi. Tego rodzaju duety czy tercety klubowe zawsze dużo dawały reprezentacji, a teraz już o nie niełatwo... Myślę, że sposób, w jaki trener Urban rozwiąże ten problem w najbliższych meczach, będzie miał ogromny wpływ na pomeczowe opinie o reprezentacji i pracy selekcjonera.

Inni młodzi, Bartosz Mazurek czy Oskar Kubiak, powinni z Rumunią dostać szansę? Choćby parę minut?

– Powinien o tym decydować jedynie selekcjoner. Nikt nie powinien mu niczego sugerować, a z tym różnie bywa... Doskonale zdaję sobie sprawę, jakie na selekcjonera muszą być teraz naciski – z klubów, od agentów, ze związku. Żeby ten grał kosztem tamtego... Tak było i za moich czasów. Przymierzałem już garnitur na mistrzostwa świata w 1974 roku, a potem Andrzej Strejlau mi powiedział: „Wiesz, musi jechać Kapka...”. Niemniej świeża krew powinna być również w reprezentacji, bo gdy jej nie ma, to dochodzi do takich sytuacji, że zgadzamy się, iż Robert Lewandowski powinien już dać sobie spokój. Jednak na pytanie, które szybciutko się pojawia, czyli „kto za niego?” – nie znajdujemy zadowalającej wszystkich odpowiedzi. 

W Rumunii bardzo narzekają na prowadzenie reprezentacji przez Gheorghe Hagiego. W Polsce niektórzy narzekają na sposób, w jaki kadrę prowadzi Jan Urban. A pan?

– Widzi pan kogoś, kto mógłby zamiast Urbana poprowadzić tę reprezentację? Ja nie widzę! A nawet jeśli, to powinien być to ktoś, kto żeby poznać tę drużynę, musiałby być już teraz asystentem, choćby po to, żeby nie tracić czasu na oczywistości. Kiedy do pracy z reprezentacją przychodzi zupełnie nowy szkoleniowiec, zawsze na starcie musi mieć możliwość zaznajomienia się z sytuacją, możliwość zrozumienia jak wszystko funkcjonuje, ustalenia sposobu gry, a więc i... możliwość popełnienia błędu, bo błędy zdarzają się zawsze, szczególnie na początku. A i tak będzie potem telefon czy wystąpienie człowieka z Włoch, który wszystko wie zawsze najlepiej... Na Jana Urbana wywierana jest teraz ogromna presja i – tak szczerze mówiąc – nie zdziwiłbym się, gdyby skorzystał z pomocy psychologa, żeby wiedzieć, jak sobie z nią radzić. 

Rozmawiał Paweł Czado

Jan Benigier

Ur. 18.02.1950 roku w Radomsku

Kluby: Czarni Radomsko (do 1965), Hala Sportowa Łódź (1966), Start Łódź (1967-69), Zawisza Bydgoszcz (1970-72), Ruch Chorzów (1972-80, 82-83), RFC Seraing (1980-82), Polonia Bytom (1983-85).

Sukcesy: trzykrotny mistrz Polski z Ruchem (1974, 75, 79), zdobywca Pucharu Polski (1975), czterokrotny reprezentant Polski (1976), wicemistrz olimpijski (1976), mistrz Polski juniorów (1966); w ekstraklasie rozegrał 229 meczów i strzelił 74 bramki.