Jestem zdruzgotany

Z DRUGIEJ STRONY - Mariusz Rajek

Złość, ogromne wnerwienie czy inne bardziej dosadne popularne polskie słowo na „w” oddające silne wzburzenie, ale niekoniecznie do pisania w poważnej gazecie, byłoby tu pewnie bardziej adekwatne, choć niestety i tak nie oddawałoby istoty problemu: gdzie znalazła się nasza piłka w reprezentacyjnym wydaniu? Choć pewnie nie tylko w nim.

Postawa polskich kopaczy (bo na tytuł piłkarza trzeba zasłużyć) ubierających koszulkę z orzełkiem sprawia, że można poczuć się całkowicie rozbitym, zezłomowanym, pozostawionym w poczuciu wielkiej beznadziei, choć mimo wszystko jeszcze nie obojętnym. Obojętność rażącą można poczuć jednak z – nomen omen – drugiej strony...

Obojętność polskiego piłkarza sięgnęła dna, choć chyba próbuję jeszcze je rozłupać i sprawdzić, co jest niżej. Obojętność na to, co pokażą na boisku, obojętność na wynik, obojętność na to, co napiszą czy powiedzą o nich dziennikarze i chyba ta najgorsza z obojętności - na to, co czują i czasem wykrzyczą do nich kibice. Obecna reprezentacja to przedstawiciele ludzi zdegenerowanych. Nie można inaczej określić zawodników, dla których reprezentacja, to jak będzie postrzegana i jakie miejsce będzie zajmować w piłkarskim świecie, nie mają kompletnie żadnego znaczenia. Właśnie osunęliśmy się w rankingu FIFA na 39. miejsce, wyprzedziły nas Węgry oraz DR Konga. Za chwilę możemy wypaść z 40-stki. Jest bardzo źle, ale może być gorzej…

We wtorek możemy spaść na ostatnie miejsce w swojej grupie Ligi Narodów, co zepchnie nas już w totalną otchłań piłkarskiego piekła, czyli konieczność gry w barażach o zachowanie miejsca w europejskiej drugiej lidze. Do trzeciego koszyka, który skazuje nas na ciężka przeprawę eliminacyjną w walce o EURO 2028, na które pojedzie pół kontynentu, już spadliśmy.

Po takim występie jak w Bukareszcie resztki twarzy można próbować ratować dobrym pijarem, swoistym lakierowaniem trupa w mediach. Reprezentanci Polski (poza nielicznymi wyjątkami, jak Robert Lewandowski czy Sebastian Szymański), w sposób ostentacyjny i z poczuciem buty olewając WSZYSTKICH dziennikarzy, zmarnowali nawet tę szansę. Mają to gdzieś, bo przyjazd na kadrę to dla nich fajny, bezproblemowy i bezambicjonalny przerywnik od gry w klubie, gdzie na podobną postawę na boisku i poza nim pozwolić sobie nie mogą, bo mogłyby na tym ucierpieć ich konta bankowe. „Myślę, że nie stało się nic” – tytuł popularnej w końcówce lat 90. piosenki Wilków - to myśl przewodnia kopaczy bez większych zasad, dobrych wzorców i poczucia wstydu.

Nie było mi dane, jak starszym kolegom z redakcji, urodzić się w najlepszych czasach polskiej piłki. Dla mojego pokolenia „tą" reprezentacją była drużyna Jerzego Engela. Awans na mundial w 2002 roku był wtedy wydarzeniem z pogranicza kosmosu. Tamta repra, a także późniejsze Pawła Janasa, Leo Beenhakkera, Adama Nawałki czy nawet Czesława Michniewicza, były jednak na zupełnie innym poziomie mentalnym, poczucia dumy narodowej czy zwykłej sportowej ambicji. Współczuję urodzonym w XXI wieku „zetkom”. Trafiliście na wyjątkowo podłe reprezentacyjnie czasy. Zakochać się w kadrze obecnie jest bardzo ciężko.

Pamiętam pusty Stadion Śląski na meczu ze Słowacją w październiku 2009 po fatalnych eliminacjach na mundial w RPA. Czy we wtorek we Wrocławiu podczas meczu ze Szwecją kibice również powinni „zagłosować nogami”? Do bojkotu nikogo nie namawiam. Niech każdy rozstrzygnie to we własnym sumieniu...

Odblokuj publikację i korzystaj bez ograniczeń

Kupuję

Masz już dostęp? Zaloguj się