Laga

Mówi się, że w ważnych meczach o wyniku przesądza dyspozycja dnia albo błysk geniuszu pojedynczego piłkarza. Prawda jest jednak taka, że zawsze można włożyć kij w szprychy dyspozycji albo w szprychy geniuszu. Tym kijem jest oczywiście taktyka. 

Zarówno w Polsce, jak i w Rumunii są hurraoptymiści (w ilościach śladowych), jak i skrajni pesymiści i wybrzydzacze (rosną jak grzyby po deszczu). Najbardziej przydatni są jednak zimnokrwiści analitycy, którzy w melanżu własnych silnych stron i słabych rywala spróbują spreparować papkę, na której można potem usmażyć zwycięstwo. Pomysły przydają się zawsze, zwłaszcza gdy słabszy chce ograć słabszego, a - wbrew pozorom - nie wszyscy uważają, że słabsi są Rumuni. 

Oni sami podkreślają, że miazga podczas meczu w Warszawie jedynie zamazuje obraz, liczą, że bardziej Polakom niż im samym. Niech przykładem będzie analityk Gabriel Glavan, który na łamach Fanatik.ro opiera wnioski na twardych danych ze StatSearch oraz Wyscout. Rumun uważa, że jego rodacy mają predyspozycje, by wygrać nawet bez... potrzeby dominacji w meczu. Cóż - zgodzimy się chyba, że najważniejsze jest zwycięstwo. Czasy takie, że lepsze zwycięstwo bez stylu niż styl bez zwycięstwa. Właśnie nie czasy takie... Tak było zawsze i wszędzie. Wiedzą to już nawet Brazylijczycy, którym "joga bonito", czyli piękna gra nie przynosi efektów od ćwierćwiecza.

Glavan wylicza słabe punkty Polaków. Po pierwsze: bezradność przeciwko niskiej obronie. Odliczając mecz z Rumunią (grany przecież w przewadze od 22 minuty), Polska zdobywa w 2026 roku średnio ledwie jednego gola na mecz. W dwumeczu z Bośnią, ustawioną w konsekwentnym 4-4-2, Biało-czerwoni oddali 28 strzałów i... nie zdobyli w efekcie żadnej bramki. Po drugie: przewidywalność w sposobie gry i brak kontr, które kiedyś były symbolem naszej gry. Jak się okazuje nasza reprezentacja ostatnio wykonuje średnio 17,6 dośrodkowania na mecz. Zespół Jana Urbana generalnie nie stosuje gry z kontry (Glavan doliczył się ledwie jednego kontrataku w ośmiu meczach), lecz opiera grę na wolnym budowaniu akcji i ewentualnych wrzutkach na Roberta Lewandowskiego.

Dlatego Rumuni według ich rodaka powinni zagrać następująco: po pierwsze - rezygnacja z gry czwórką obrońców oraz z ustawienia z klasyczną „dziesiątką”. Ktoś kto by temu sprostał, czyli Nicolae Stanciu jest kontuzjowany, a Ianis Hagi, syn selekcjonera, jest w słabej formie. Lepiej wyjść konkretną trójką środkowych defensorów (Virgil Ghita - Radu Dragusin - Vladimir Screciu) oraz z wahadłowymi (Andrei Ratiu i Nicusor Bancu) - zwłaszcza że właśnie oni - jak wynika ze statystyk - prezentują obecnie najwyższą formę w rumuńskiej kadrze! Najlepiej ustawić niski blok 5-3-2 na 35-40 metrze i odcinać od podań Piotra Zielińskiego (ten problem z Rumunów może sam się rozwiązać, bo nasz piłkarz ma infekcję i w sumie nie wiadomo czy wystąpi). Gospodarze powinni przestać udawać też, że umieją krótko rozgrywać od własnej bramki (w Warszawie Rumuni stracili w ten sposób 49 piłek we własnej strefie obronnej). Co zamiast tego? Po angielsku: długa laga na Daniela Bîrligeę, na co dzień napastnika Frosinone, walka o drugą piłkę i natychmiastowe wypuszczanie w tym momencie w bój wspomnianych szybkich wahadłowych! A główną bronią przeciw naszemu niedoświadczonemu bramkarzowi (ktokolwiek nim będzie) mają być rzuty rożne i wolne.