Lepszy remis niż...
Polakom jeszcze trochę brakuje, aby pokonać rezerwowe zestawienie Szwedów.
Panie Szwed, nie zapędził żeś się pan? – powiedział Kacper Potulski. Fot. Paweł Andrachiewicz / Press Focus
ILE I ZA CO
Sławomir ABRAMOWICZ, 90 min – 8
Miało być ogrywanie Szwedów, a wyszło, że bohaterem Polaków... został bramkarz. Stracony gol z ostrego kąta między nogami nigdy nie jest przyjemny, ale da się go zrozumieć. Natomiast w drugiej połowie – bronił lepiej niż czołg Abrams bombarduje. Zatrzymał Ayariego, Kulusevskiego, dwukrotnie Larssona – a każda kolejna interwencja była lepsza od poprzedniej! Znakomity debiut bramkarza Jagiellonii, ale... chyba nie o to chodziło?
Arkadiusz PYRKA, do 46 min – 3
Od początku grał bardzo nerwowo, więc szybko zatęskniliśmy za Mattym Cashem... Uspokoił nas nieco, gdy zanotował podręcznikową dla prawego obrońcy asystę dośrodkowaniem, ale potem wykazał się dużą statycznością, gdy Szwedzi przepychali się jego flanką, finiszując to golem. Alieu Njie debiutował w skandynawskiej reprezentacji i dzięki Pyrce wyglądał bardzo dobrze.
Kacper POTULSKI, 90 min – 7
Czasami chwali się młodych „na zachętę”, ale jego trzeba chwalić za to, że zagrał, jak stary. Jeśli w polskim polu karnym robił się tzw. młyn, Szwedzi strzelali, a ktoś blokował – to właśnie był Potulski. Gyokeresa trzymał się jak dziecko maminej spódnicy, przez co kat Biało-czerwonych za dużo nie pograł. Dokładnie podawał, nie popełniał błędów, choć złapał „żółtko”.
Jan BEDNAREK, 90 min – 4
W drugiej połowie trochę się ogarnął, ale w pierwszej „śmierdziało” starym, złym Bednarkiem. Przy straconym golu zachował się tak, jak z racji wieku mógłby się zachować Potulski – zbyt łatwo pozwolił Szwedowi wbiec pod polską bramkę, co poskutkowało bramką. Parę razy męczył się z Gyokeresem i całościowo na pewno mógłby spisać się lepiej.
Oskar KUBIAK, 90 min – 4
Widać było, że jeszcze musi popracować nad defensywnymi zadaniami lewego obrońcy (halo, Slavia, do roboty!). Nie za dobrze się ustawiał, gubił krycie, choć zaangażowania mu na pewno nie brakowało. Na plus, że był widoczny w ofensywie, dał kilka przyzwoitych dośrodkowań i na pewno rokuje na przyszłość.
Wiktor NOWAK, 90 min – 4
Książkowy przykład przeciętnego występu. Mało było błysków, gdy można było wykrzyknąć jego nazwisko, ale za to przy straconym golu mógł zachować się lepiej. Statystycznie patrząc – we wszystkim był średni.
Piotr ZIELIŃSKI, do 81 min – 6
Wspaniałe w „Zielu” jest to, że niecelne podania zdarzają mu się z taką częstotliwością, jak deszcz na pustyni. Niby są, ale mało kto ich doświadczył. Wczoraj – z racji niedawnych problemów zdrowotnych – zszedł szybciej i zrobił to, mając 100 procent dokładności! Zaliczył asystę drugiego stopnia przy golu Benedyczaka, zarządzał drugą linią, „rzucał” długie piłki, choć było widać pewne rozregulowanie wspomnianym urazem.
Marcel REGUŁA, do 46 min – 4
Jego zmiana była stricte zachowawcza, bo tuż przed końcem połowy doznał paskudnie wyglądającego przeprostu lewego kolana. Z jękiem upadł, ale – na szczęście – zszedł o własnych siłach i na adrenalinie wrócił do gry. W takich sytuacjach lepiej jednak nie ryzykować... A ta połówka – w jego wykonaniu – taka sobie. Parę razy się pokazał, kiwnął, pokazał to, z czego jest znany, ale do Złotej Piłki trochę mu brakowało.
Sebastian SZYMAŃSKI, do 87 min – 3
Kiedyś śmiano się, że ostatnim życzeniem więźnia przed rozstrzelaniem jest to, aby strzelał Arkadiusz Milik, który lubił sobie zmarnować okazję. Teraz Milika w kadrze nie ma, ale jest Szymański, który właściwie co mecz partoli jakąś znakomitą okazję. Jak go więc ocenić? Że fajnie, bo do nich dochodzi, jak mało kto? Czy że niefajnie, bo je przestrzela? Wczoraj miał bardzo dogodne trzy – nie wykorzystał żadnej. Wkurzające, a skoro nie widać poprawy, to my nie poprawimy mu noty...
Nicola ZALEWSKI, 90 min – 4
Zdecydowanie nie był to tak pozytywny występ jak ten, który zaprezentował w marcu w Solnej. Był trochę niewyraźny, jakby nie zażył Rutinoscorbinu (a jest okres chorobowy!). Jego akcje nie robiły na Szwedach większego wrażenia. Znacznie lepiej mógł się zachować w kontrze z 22 minuty, ale pobiegł jakoś tak koślawo i jeszcze podał nie w tempo do Szymańskiego (który oczywiście zmarnował okazję).
Adrian BENEDYCZAK, do 66 min – 6
Długo czekaliśmy na niego w kadrze i oto w tym parszywym listopadzie w końcu się doczekał – i w swoim debiucie od początku strzelił gola! Był tam, gdzie być powinien i zrobił to, co musiał. W kilku okazjach dobrze związał przy sobie Szwedów jak sznurowadła, skleił parę piłek jak kropelka. Benedyktyńska praca.
Tomasz KĘDZIORA, od 46 min – 2
Jeśli ma dawać takie zmiany, to lepiej, aby nie wchodził wcale. Półka niżej niż Pyrka, bo po jego dwóch fatalnych błędach – utrata równowagi i podanie do rywala – goście mieli bardzo groźne akcje. Na plusik dynamiczny odbiór na ich połowie w 87 minucie.
Michał SKÓRAŚ, od 46 min – 4
Miał kilka obiecujących pojedynków i dwa strzały, z czego najbardziej soczysty był ten z dystansu z 87 minuty. Szkoda, że za soczystością nie poszła precyzja.
Robert LEWANDOWSKI, od 66 min – 3
Trzy podania, z czego dwa celne to trochę mało, nawet jeśli weźmiemy na tapet wszystkie potencjalne wytłumaczenia. Parę razy podotykał się ze szwedzkimi obrońcami, ale poza nazwiskiem niewiele wniósł na murawę.
Łukasz PORĘBA, od 81 min – niesklas.
Regulator gry bundesligowego Elversbega za dużo nie pograł, ale za to stał się debiutantem nr 999 w historii polskiej reprezentacji!
Mateusz ŻUKOWSKI, od 87 min – niesklas.
Do CV.
Piotr Tubacki