Mam frajdę, gdy widzę „kółeczka” Lucka

Rozmowa z Konradem Andrzejczakiem, ofensywnym pomocnikiem Polonii Bytom i jej najskuteczniejszym piłkarzem w tym sezonie

Takich trzech, jak ich dwóch, to nie ma ani jednego w I lidze! Lucjan Zieliński (z lewej) i Konrad Andrzejczak robią duuuużą robotę dla Polonii! Fot. Marcin Bulanda / Press Focus

Dziewięć punktów w dziewięciu pierwszych kolejkach, a w pięciu następnych – piętnaście. To takie proste – zmienić ustawienie w defensywie i samo zaczyna iść?

- Powiem szczerze, że gdy podczas poprzedniej przerwy reprezentacyjnej zmienialiśmy system, to... miałem ogromne obawy. Bo ja też mam trochę zmienioną pozycję. Więc na treningach w tamtym czasie nieraz mocne dyskusje z trenerem Geregą szły na temat tego pomysłu: moje i całej drużyny.

Ale zaskoczyło!

- Na pewno jesteśmy lepsi w defensywie jako zespół. No i wielkie brawa dla Wojtka Banasika między słupkami. Wcześniej miał gorszy moment w tym sezonie, a teraz... robi fajne rzeczy. Generalnie natomiast uważam, że w wielu meczach – tych zremisowanych – przede wszystkim brakowało nam szczęścia. Teraz, trochę niezależnie od tej zmiany systemu, po prostu... życie nam oddaje. Bardzo oddaje!

Trudno jednak nie odnieść wrażenia, oglądając wasze mecze, że po prostu macie „fun” z gry i z wygrywania. Prawda to?

- Tak, tak i jeszcze raz tak! Dla mnie radość z gry jest tym większa, że w tym nowym systemie jestem trochę jak wolny elektron. To wyraz zaufania trenera do mnie, a ja muszę się za to odpłacać liczbami.

No i wychodzi to panu. Jakiś konkretny cel liczbowy?

- Zawsze przed rundą mam ten sam: żeby mieć „dychę” w klasyfikacji kanadyjskiej.

To jeszcze ciut panu brakuje...

- Zależy, jak liczymy asysty. Jeżeli jest nią strzał obroniony, ale dobity przez kolegę z drużyny, to mam ich już cztery, co przy sześciu golach daje tę „dziesiątkę”!

Kiedy dziś patrzy się na waszą pozycję w tabeli, zupełnie inaczej brzmią słowa trenera, który – po serii remisów – martwił się, że tych straconych punktów może braknąć w grze o czołówkę. Słowo „ekstraklasa” albo „baraże” funkcjonuje w szatni Polonii?

- No to po kolei. Kiedy jechaliśmy na ten przełomowy mecz do Niepołomic, mówiliśmy sobie, że musimy wygrać, bo bez zwycięstwa na dobre zakopiemy się w dołach tabeli. A przecież wiedzieliśmy, że mamy jakość, że dobrze gramy w piłkę i tylko czasem błędy indywidualne bywały dla nas kosztowne. No i w końcu poszło to w dobrym kierunku. A co do słów „awans”, „ekstraklasa”, „baraże” – pewnie, że chciałbym awansować, ale niech się to stanie... samo; małymi kroczkami, mecz po meczu. Więc nie składam żadnych deklaracji. Tamten sezon pokazał, że – będąc na drugim miejscu po jesieni – chyba za bardzo uwierzyliśmy w swoją wielkość. Dziś wolę mówić, że naszym celem wciąż pozostaje przede wszystkim utrzymanie. A wszystko, co ugramy więcej, będzie nagrodą.

Na razie nagrodą dla waszych kibiców jest coraz większa pewność siebie, jaką prezentujecie na murawie. Dobrze mówię?

- Nie powiem, że jestem kozakiem, ale... czuję tę pewność w zespole. Chyba nie czujemy strachu, bo... nie mamy nic do stracenia. Gramy odważnie, bo to nam daje radość. Kiedy widzę, jak Lucek (Zieliński – dop. aut.) kręci te swoje kółeczka, naprawdę mam frajdę. Mocna jest ta nasza lewa strona. Tyle lat już ze sobą gramy, że robimy to na pamięć. Ja wiem, że on będzie tam, gdzie trzeba. I on wie, że ja też będę tam, gdzie on zagra.

W ostatnim meczu, z Lechią, piłkę wystawił mu jednak Grzegorz Szymusik.

- I fajnie. Wygrana z Gdańszczanami – niezależnie od tego, kto strzelał czy asystował – była ważna. To był jeden z najcięższych meczów w tym sezonie. Jakość ofensywna Lechii była duża. Ale my mieliśmy lepszy dzień, trochę szczęścia i – znów to powiem – Wojtka Banasika w bramce. Rewelka, zasłużył na powołanie (w meczach Elite League z Niemcami i Rumunią kadry U-20 był rezerwowym – dop. aut.).

Jeszcze jedno pytanie o mecz z Lechią. Zagraliście przeciwko Axelowi Holewińskiemu, za którym tęsknią bytomscy kibice. Słusznie?

- Jak pamiętam, zawsze trudno było mu bramkę na treningach strzelić. To bardzo dobry bramkarz i bardzo fajny kumpel. Zresztą zdążyliśmy się wymienić koszulkami, zarezerwowałem ją sobie wcześniej. To był dobry interes, bo mam nadzieję, że będzie wkrótce wiele warta. A moja – już niekoniecznie (śmiech).

Nie żal trochę, że reprezentacyjna przerwa przyszła w momencie waszej serii pięciu wygranych?

- Z tego punktu widzenia – szkoda. Ale generalnie myślę, że jej potrzebowaliśmy. Było trochę mikrourazów w drużynie, ja sam parę spotkań grałem na środkach przeciwbólowych. Przejścia z naturalnej murawy na sztuczną i odwrotnie robią swoje. Więc ten moment, żeby „dychnąć”, bardzo się przydał.

Rozmawiał Dariusz Leśnikowski

CZY WIESZ, ŻE...

Sześć goli i dwie asysty uzbierał w ub. sezonie pierwszoligowym Konrad Andrzejczak w 34 meczach. W obecnych rozgrywkach takie liczby ma już po trzynastu występach!


2 MECZE w ekstraklasie – oba w barwach Zagłębia Lubin – ma na koncie „Kondziu”. Dzieliło je... 3,5 roku, ale trener był ten sam: Piotr Stokowiec.

Odblokuj publikację i korzystaj bez ograniczeń

Kupuję

Masz już dostęp? Zaloguj się