Może to moje ostatnie mecze?

Ma pan już w tym sezonie na koncie parę kartek za nadmiar emocji na ławce. Ale porażkę swych podopiecznych z Przemszą Siewierz oglądał pan bardzo spokojnie. A nie działo się dobrze...

- Nie działo się dobrze pod względem wyniku (Ruch przegrał 2:4 – dop. aut.), natomiast w piłkę graliśmy dobrze. Może nie stwarzaliśmy stuprocentowych sytuacji, ale miałem wrażenie, że prowadzimy i nadajemy ton grze. Za to traciliśmy kuriozalne bramki. Pierwszą po naszym stałym fragmencie gry, drugą po stałym fragmencie przeciwnika, trzecią po prostym - cóż, piłkarskie życie... - błędzie młodego zawodnika i Tomka Broniszewskiego w bramce.

W 14 wcześniejszych meczach straciliście 6 goli. W dwóch ostatnich – 8. Potrafi pan to wytłumaczyć?

- Może troszeczkę za bardzo w akcentach treningowych i w odprawach przedmeczowych poszliśmy w ostatnich tygodniach w ofensywę... Chcieliśmy bardziej rozwijać zawodników pod względem budowania gry, by nie powtarzano w kółko, że Ruch Radzionków potrafi wygrywać wyłącznie 1:0. Myśleliśmy, że skoro defensywa już sobie bardzo dobrze radzi, trzeba owe akcenty trochę zmienić. To jedna przyczyna. Druga – to kontuzje, które nas dopadły. Wypadł nam doświadczony Marcin Kowalski, który nam pomagał w końcówkach; wypadł Jakub Dyląg, jedna z wiodących postaci tej drużyny; kłopoty zdrowotne miał Piotrek Bolacki. Nie mamy - nawet wyłącznie w porównaniu z innymi czwartoligowcami - szerokiej kadry, a musieliśmy sobie z tymi przeciwnościami radzić.

Porażki oczywiście bolą, ale tę rundę w wykonaniu Ruchu trzeba oceniać raczej jako udaną...

- Prawda? Mamy 30 punktów, jesteśmy w czołówce, więc pytanie moje brzmi: co Ruch chce dalej robić? Czy chce grać o 3. ligę, czy chce zostać na obecnym szczeblu? Bo powiem szczerze, że troszkę rozchodzą się nam marzenia i realia. Ruch to dzisiaj wciąż klub w odbudowie, zmagający się z dużymi problemami. Tymczasem miewam wrażenie, że wielu ludzi myśli, iż my jesteśmy hegemonem tej ligi. A nie jesteśmy, więc po ostatnim meczu czeka mnie spotkanie z zarządem i ustalenie odpowiedzi na pytanie, w którą stronę Ruch ma iść. Jeżeli mamy grać o awans, to oczekuję realnych wzmocnień zespołu. Bo jeżeli dalej miałoby to wyglądać tak, jak do tej pory – mówię o oczekiwaniach środowiska kibicowskiego i o realiach klubu – to ja naprawdę nie wiem, czy to nie są moje ostatnie mecze w roli trenera Cidrów. Oczekiwania fanów są wielkie, a ja nie mam takich narzędzi, by je wszystkie spełniać. Choć cel, jaki mieliśmy na tę rundę, już został spełniony. Czytając komentarze w mediach społecznościowych, czuję się jakbyśmy byli na spadkowym miejscu i mieli raptem kilka punktów. Jesteśmy na podium, a ja mentalnie czuję się tak, jakbyśmy grali o utrzymanie. Najwyraźniej nie jestem w stanie sprostać oczekiwaniom pewnej grupy ludzi.

Mówi pan ludziach z zewnątrz?

- Tak. Większość tych, którzy zasiadają na trybunach na naszych meczach, doskonale zna realia Ruchu. Ale są i tacy, którzy myślą, że jak awansujemy do 3. ligi, to od razu będzie lepiej. Nie będzie, czego przykłady miewaliśmy w przeszłości, kiedy po awansie na miarę możliwości odbudowywanie trwało latami... Dziś jesteśmy na etapie, można powiedzieć, dobrym, ale znowu się pojawiły oczekiwania nierealne w stosunku do możliwości klubu.

Możliwości organizacyjnych, a nie sportowych, jak rozumiem?

- Tak. Sportowo wystarczy dołożyć paru zawodników gotowych do rywalizacji i od razu poszlibyśmy krok do przodu. Ale finansowo nie jesteśmy na to gotowi i to trzeba jasno powiedzieć. Warunki w jakich działamy, czasami bywają kuriozalne, nawet jak poziom 4. ligi, a oczekiwania niektórych ludzi z boku są takie, jakbyśmy byli w 1. lidze, w czasach prezesa Tomasza Barana.

Rozmawiał Dariusz Leśnikowski