Naiwniaki

Tak, wiem, że najłatwiej komentować coś po fakcie i to jeszcze z punktu widzenia obserwatora, który nie miał z danym projektem niczego wspólnego. Jednaktrudno w tej chwili nie nazwać twórców naiwniakami. Gdy ponad dwa lata przed premierą usłyszałem o tej grze, nawet mnie zaciekawiła. Lubię gry, lubię piłkę nożną i lubię też (w pewnym stopniu) gry strategiczne. W teorii więc Copa City powinna trafić w moje gusta, ale w praktyce... jest to gra nudna, żmudna i monotonna. Ale to tylko kwestia tzw. gameplayu, czyli jak się w to gra. Bo dla twórców znacznie ważniejszy i samobójczy okazał się sam pomysł, w który mało kto uwierzył – i nawet ów gameplayu nie sprawdził.

Świat gier piłkarskich z zasady dzieli się na dwie kategorie: albo sam sterujesz piłkarzem (np. EA FC), albo wcielasz się w rolę trenera i tych piłkarzy ustawiasz, szkolisz, kupujesz (np. Football Manager). I tu, i tu mamy do czynienia z sednem futbolu: z meczem. Niektóre gry zahaczają o aspekty poboczne, jak życie prywatne zawodnika czy rozbudowę stadionu. Ale są to tylko kwestie poboczne. Twórcy Copa City taki detal postawili na piedestale i... właściwie nie wiadomo, dla kogo to zrobili. Kibice piłkarscy nie zainteresowali się grą bez piłkarzy i meczów, z prawdziwym herbem Arsenalu, który służy tylko do tego, by machać nim na fladze. Sympatycy gier strategicznych i ekonomicznych nie zainteresowali się czymś, co zostało podpięte pod świat piłki nożnej (i samo w sobie okazało się mierne). Takich osób jak ja, które łączą obie te grupki, było mało... a i tak się zraziliśmy.

A może to... i dobrze? Wychodzi bowiem na to, że romantyzm jeszcze tli się wśród kibiców piłkarskich. Nie chcemy kolejnego hot doga. Chcemy meczu i igrzysk!