Niejeden napastnik mógłby mi pozazdrościć

Ma pan za sobą całkiem pokaźny dorobek w nieco wyższych klasach rozgrywkowych. Czy dziś Przemsza, która zameldowała się właśnie w ścisłej czołówce IV ligi śląskiej, byłaby gotowa, aby sportowo poradzić sobie ciut wyżej?

- Powiem szczerze, że... nie myślałem o tym. Kiedy latem przychodziłem do Przemszy (z Victorii Częstochowa – dop. aut.), celem stawianym naszej drużynie było odwrócenie złej passy z ostatnich lat i wykaraskanie się z dolnych rejonów tabeli, które w minionych sezonach zajmował zespół z Siewierza. Dziś mamy 29 punktów, ostatni mecz jesieni przed sobą i faktycznie jesteśmy wysoko w tabeli. I... nie ma co na razie wybiegać tak daleko w przyszłość. Nawet o takim scenariuszu nie rozmawialiśmy.

Jakoś nie wierzę, że nie chciałby pan na te wyższe szczeble wrócić...

- No tak... (śmiech). Fajnie się takie awanse robi, udało mi się tego kiedyś dokonać ze Skrą – aż do II ligi zresztą. Fajne przeżycie, fajne wspomnienia. Gdyby się udało powtórzyć to w Siewierzu, rzeczywiście byłbym bardzo szczęśliwy. Liga jest jeszcze długa, więc dopiero późną wiosnę okaże się pewnie, o co tak naprawdę gramy. A na razie... po prostu chcemy wygrywać i tym wygrywaniem się cieszyć.

Panu jeszcze zazwyczaj dochodzi radość ze zdobywanych bramek. Nie po raz pierwszy – bo w Victorii też tak było – jest pan najlepszym strzelcem zespołu, grając... jako stoper. Jak pan to robi?

- Rzeczywiście, w Victorii w trzech ostatnich sezonach było tych bramek – odpowiednio – 15, 17 i 12. Niejeden napastnik mógłby mi pozazdrościć (śmiech). Mam nadzieję, że i w tym sezonie uda się osiągnąć „dwucyfrówkę”, bo potrzebuję do tego już tylko jednej bramki. Co prawda od czterech kolejek nie strzeliłem nic, ale za to... od tych czerech spotkań nie przegrywamy, a to jest najważniejsze. Nieważne, kto coś strzela; ważne, że drużyna punktuje. A moje bramki? Fajnie, że – po pierwsze – mam stuprocentową skuteczność w rzutach karnych. Staram się zawsze przed meczem analizować bramkarzy, a więc podchodzę profesjonalnie do tego. Po drugie – trenujemy pode mnie stałe fragmenty. Ot i cała tajemnica (śmiech).

Ale instynkt strzelecki po prostu trzeba mieć. Grał pan kiedyś bardziej z przodu?

- Tak, w środku pola, w drużynach juniorskich zwłaszcza. Poza tym lubię też pograć na mniejszym boisku, w socca. Tam często mam okazję być z przodu, a piłka – mam wrażenie - mnie szuka.

No proszę! Powołania do reprezentacji socca nie przychodzą?

- Były zaproszenia na konsultacje, ale kolidowało mi to z codzienną pracą. Było to w dość gorącym okresie zawodowym, nie mogłem sobie pozwolić na nieobecności, więc zrezygnowałem z kadry.

Mógł pan być mistrzem świata, albo choćby Europy!

- Cóż, akurat w soccę gram głównie dla przyjemności. Latem, już po rozgrywkach ligowych, jeździmy z chłopakami z pracy na mistrzostwa, mamy drużynę Kosmos Edukacja, bo to nam sprawia frajdę. A kadra? No... chyba już nie jestem tym tematem zainteresowany, priorytetem jest jednak duże boisko.

Rozmawiał Dariusz Leśnikowski