Po pierwsze - utrzymać

Do tego, że cierpliwość sponsora Wieczystej kończy się błyskawicznie, środowisko futbolowe zdążyło się już przyzwyczaić. Nie było więc sensacją rozstanie z Żeljko Kopiciem, który niespecjalnie się nasiedział na trenerskiej ławce beniaminka. I nie chodzi jedynie o samą długość (a raczej „krótkość”) kadencji, ale i fakt, że w trzech spośród dziesięciu kolejek, w jakich oficjalnie był opiekunem Krakowian, nie mógł na niej zasiąść z powodu kar dyscyplinarnych, orzekanych przez Komisję Ligi „Ekstraklasy” SA. Choć więc w swym CV miał wcześniej aż dziewięć klubów, w żadnym z nich jego przygoda nie była tak krótka, jak u „nowobogackich” piłkarzy spod Wawelu.

Nader krótkie – wszystko na to wskazuje – będzie też... bezrobocie jego następcy. Jacek Zieliński pożegnany został przez kielecką Koronę 19 października, a już we wtorek podpisać ma umowę z Wieczystą. Co prawda całkiem niedawno publicznie deklarował, że – po ćwierć wieku trenerskiej pracy – być może poświęci nieco czasu na odpoczynek, ale jak widać wyzwanie jest jego chlebem codziennym.

Nieoczekiwana zmiana miejsc

Po raz drugi z rzędu – tak było przecież także z drużyną kielecką – podejmuje się roboty w klubie, który w tym momencie zajmuje ostatnie miejsce w tabeli! Hasło „ratownik” nie jest więc w jego przypadku od rzeczy. Innym smaczkiem tegoż mariażu doświadczonego szkoleniowca z beniaminkiem niech będzie fakt, że Sławomira Peszkę będzie mieć teraz nad sobą – w roli wiceprezesa klubu ds. sportowych. Obaj panowie znają się zaś doskonale sprzed wielu lat: w sezonie 2009/10 Zieliński doprowadził Lecha – z Peszką w składzie – do tytułu mistrza Polski. Ot, taka nieoczekiwana zmiana miejsc...

Do współpracy nowy opiekun Wieczystej dobrać sobie ma Łukasza Tomczyka. Tego samego, który zapracował na „ochy” i „achy” w okresie zatrudnienia w bytomskiej Polonii (wprowadził ją do pierwszej ligi i wywalczył tytuł wicemistrza jesieni rok temu), ale potknął się – bo trudno o inne określenie – najpierw w roli szkoleniowca Rakowa, a już w tym sezonie – trenera opolskiej Odry. Na Chałupnika trafi też najpewniej współpracujący ostatnio z Tomczykiem w Opolu Bartłomiej Babiarz.

Trzecia odsłona akcji „nie spadnij”

Nieprzesadnie długo nowego miejsca pracy szukał też Aleksandar Vuković. W ogarniętej wewnętrznymi kłopotami (zmiany właścicielskie, prezesowskie itp.) Cracovii na dodatek zdecydowano się także na rozstanie z Bartoszem Grzelakiem, któremu dano okazję budowania zespołu tylko przez pół roku. Seria trzech porażek „Pasów” okazała się dlań brzemienna w skutki. Teraz zespół plasujący się na 15., a więc ostatnim bezpiecznym, miejscu w stawce ligowej przejąć ma właśnie Serb z polskim paszportem. Choć w swym trenerskim CV ma m.in. mistrzostwo kraju z Legią, najwyraźniej przylgnęła doń łatka „ratownika”. Dość powiedzieć, że w takiej właśnie roli ponownie zatrudniano go przy Łazienkowskiej, potem – przy Okrzei w Gliwicach, a w minionym sezonie – w Widzewie. Wydawało się, że w tym ostatnim klubie ma prostą i szeroką autostradę do wyników: Łodzianom środków na transfery nowy właściciel nie skąpił w żadnym z dwóch ostatnich okienek transferowych. Wyniki tworzonej „na hurra” ekipy były jednak dalekie od oczekiwań, a największym sukcesem „Vuko” okazało się uratowanie „drużyny za miliony” od spadku z ekstraklasy.

Budowanie przyjdzie później?

Obaj panowie – z mistrzowskim dorobkiem w życiorysach – najwyraźniej postrzegani są więc przez znaczącą część ligowych decydentów jako ci, którzy „akcyjnie” potrafią pozbierać rozsypane klocki w drużynach i wyciągać je z kłopotów. Z tworzeniem jakości na miarę czołówki tabeli, przynajmniej w ostatnim czasie, szło im jednak dużo trudniej, mimo ogromnego doświadczenia trenerskiego. W krakowskim grodzie – na razie – też będzie się od nich wymagać przede wszystkim zabezpieczenia utrzymania.

(DaL)