Polisz kołcz prodżekt

WYMIANA KOSZULEK - cotygodniowy felieton Wojciecha Kuczoka

Punkt w kolejnych dwóch meczach, od których oglądania zęby bolały. Jestem bidokiem, na leczenie kanałowe mnie nie stać, powinienem stronić od tej reprezentacji, ale wszystkich szkodliwych nałogów na raz rzucić się nie da – akurat wziąłem rozbrat z alkoholem, więc Biało-Czerwonym pofolgowałem. Czy są jakieś pozytywy w tej bryndzy?

Adrian Benedyczak, którego liczby w lidze tureckiej najwyraźniej nie kłamią – 7 goli i 2 asysty w 11 meczach? I ktoś się wahał, czy tego gościa wystawić w pierwszym składzie? Toż to bramkomat z baterią doładowaną do pełna – wystarczyło mu parę minut z Rumunią, żeby kropnąć gola wespół z Marcelem Regułą (obaj dołożyli głowy) i kwadrans, żeby huknąć celnie Szwedom. Świderski może mu buty czyścić, a Lewandowski w najlepszym razie go zmieniać w końcówce. Adrian jest teraz w takim gazie, w jakim był Piątek w swoim najlepszym czasie. Zmianę klubu na silniejszy wieszczę jeszcze tej zimy.

Kacper Potulski – to jest jeszcze nastolatek? Dla Kiwiora i Bednarka raczej pan piłkarz, niech się nasi elektryczni stoperzy uczą od niego pewności i czytania gry – od razu widać różnicę między Bundesligą a ligą portugalską, w której FC Porto gra raptem cztery poważne mecze w sezonie. Piotr Zieliński – powiedzieć, że robi różnicę, to nic nie powiedzieć, ze Szwecją stuprocentowa celność podań i dyskretna reżyseria gry – bez niego z Rumunią graliśmy brudny piach mazowiecki. Paru młodych pokazało też, że są gotowi grać z seniorami i różnicy na niekorzyść nie widać. Reguła, Nowak i Kubiak powinni w tej kadrze zostać na stałe.

Ale kto ją poprowadzi? Mieliśmy w historii tylko dwóch selekcjonerów, który w ciągu dekady poprzedzającej przejęcie sterów reprezentacji Polski trenowali jakiś klub z europejskiego TOP 5. Wymóg na pozór arbitralny, ale nader łaskawy, bo czas w futbolu pędzi szybko – zakładam jednak litościwie, że w ciągu dekady nie da się całkiem stracić kontaktu z piłkarską rzeczywistością, a i warsztatu się nie pozbywa, smykałki nie traci i pewnych autorskich, a skutecznych myków nie zapomina. Pod koniec millenium Leo Beenhakker przez trzy sezony prowadził Feyenoord, zdobywając z nim między innymi mistrzostwo ligi holenderskiej, podówczas mieszczącej się w pierwszej piątce rankingu UEFA. W 2006 przejął kadrę Biało-Czerwonych i już po dwóch miesiącach pracy Polska zagrała pod jego wodzą swój najlepszy mecz w XXI wieku, a wedle wielu kibiców najlepszy w historii (ex equo z rozbiciem Holandii na Stadionie Śląskim w 1976). Potem załatwił nam historyczny awans na mistrzostwa Europy.

Paolo Sousa wyników nie miał, ale trzeba obiektywnie przyznać, że jako jedyny z trenerów zajmujących się kadrą narodową wywarł wyraźny wpływ na jej styl gry – Polacy grali nowoczesną, ładną dla oka piłkę toteż porażki skłonni byliśmy przypisywać pechowi (samobój plecami Szczęsnego z Słowacją, Lewy kontuzjowany przed meczem na Wembley) lub po prostu akceptowaliśmy je, bo przytrafiały się po heroicznej walce i świetnej grze z silnym rywalem (2:3 z Szwecją na Euro). Wierzyliśmy, że z tej mąki będzie chleb, nie wygraliśmy co prawda eliminacji mundialowych, ale do baraży nas Sousa wprowadził – a potem zwiał. Uwiódł i porzucił.

Tyle, cośmy zdążyli uwierzyć, że nie jesteśmy piłkarsko niepełnosprytni, że nie gramy piłki archaicznej, nie męczy nas piłka, nie mamy reprezentacji w permanentnej depresji, prowadzonej przez piłkarskich prowincjuszy – a jużeśmy się obudzili z ręką w michniewiczowskim nachtopie. Trener pragmatyk sprowadził nas na ziemię – zadał pytanie, czy chcemy wyników, czy fajerwerków i sam sobie na nie odpowiedział. W efekcie dostaliśmy najlepszy od czasów medalu kadry Piechniczka wynik na mundialu, z którego nikt się nie cieszył.

Do czego zmierzam? Jeśli PZPN-u nie stać na ściągnięcie trenera, który w ostatnich latach przepracował choć paru sezonów w jednej z czołowych lig europejskich, niech przyoszczędzi te trzy bańki odszkodowania i zostawi Urbana na stanowisku. Nie ma żadnego znaczenia, kto spośród Polaków go zastąpi – zmiany jakościowej nie uświadczymy. Do jakiej bowiem sprawdzonej i wypracowanej przez siebie jakości miałby nas doprowadzić np. Jerzy Brzęczek, który najlepsze wyniki trenerskie osiągał w Wiśle Płock, kiedy zakończył z nią rozgrywki na 12. miejscu w ekstraklasie w sezonie 2017/18? Maciej Skorża ma na koncie mistrzowskie tytuły z Lechem i krakowską Wisłą – ale w Europie jego kluby przepadały, szczególnie boleśnie odbijał się na przykład Lech od Bazylei; czy Szwajcarzy mają nam wyznaczać sufit? Tylko ktoś, komu odjechał peron, może wciąż bronić polskiej myśli szkoleniowej – niekochanej wszakże w Europie niebezprzyczynnie. Polisz kołcz prodżekt jest poza granicami naszej ojczyzny traktowany w najlepszym razie z politowaniem. Albo mamy trenerów tak genialnych, że świat za nimi nie nadąża, nie poznaje się na ich talencie i metodach wyprzedzających swoją epokę, albo jesteśmy krajem najgorszych trenerów na kuli ziemskiej, od których zasadniczo się stroni jak od trędowatych. W obiegowej opinii oddać drużynę w ręce polskiego trenera, to jak dać popilnować samochód romskim wyrostkom. Jeśli zatem rozpijaczony zarząd związku chce zmiany trenera na alibi, niech se lepiej te trzy miliony wyda na dobrą torfową łychę.

To nie Jan Urban jest przyczyną niepowodzeń Biało-czerwonej reprezentacji... Fot. PAP/Maciej Kulczyński

Odblokuj publikację i korzystaj bez ograniczeń

Kupuję

Masz już dostęp? Zaloguj się