Szokowa terapia nad Bałtykiem
Prezes Kotwicy spalił wszystkie mosty, ale zapomniał, że nie ma pontonów.
Kibice z Kołobrzegu mogą czuć zaniepokojenie. Fot. Datzzy Kotwica Port Kołobrzeg
W polskim sporcie obowiązuje niepisany kodeks korporacyjnej nowomowy. Gdy drużyna zbudowana za duże pieniądze kompromituje się na parkiecie, prezes wychodzi przed szereg, rzuca kilka okrągłych zdań o „wyciąganiu wniosków”, zapewnia o „pełnym zaufaniu do sztabu” i prosi kibiców o cierpliwość. Nikt nikogo nie obraża, szatnia udaje, że walczy, a przelewy zgadzają się co do grosza. W Kołobrzegu właśnie ten stolik wywrócono. Z hukiem, który słychać pewnie aż w Warszawie.
Kotwica w tym sezonie miała się bić o ekstraklasę. Zamiast marszu po awans, kibice oglądają serię porażek w stylu, od którego bolą zęby. Po kolejnej wpadce – tym razem z ŁKS-em – prezes klubu Kamil Graboń uznał, że dość już pudrowania trupa. Usiadł do klawiatury i na klubowym Facebooku opublikował manifest, jakiego polska koszykówka dawno nie widziała.
Nie było tam miejsca na dyplomację. Były za to słowa o „tragedii”, „koszykarskim dramacie”, „skandalu” i „wstydzie”. Graboń bez znieczulenia wypunktował swoich doświadczonych graczy, wytykając im wprost wysokie kontrakty i sugerując, że zamiast profesjonalizmu oferują kibicom wyłącznie bezradne wzruszanie ramion i sakramentalne „tak wyszło”. W jego wpisie pobrzmiewała czysta, nieskażona PR-owym filtrem frustracja człowieka, który wykłada na stół poważne pieniądze, a w zamian dostaje produkt wybrakowany.
Co najciekawsze, prezes nie stanął na tej barykadzie sam. Wtórował mu trener Rafał Frank. Zamiast tradycyjnie brać winę na siebie i chronić szatnię przed linczem, przyznał z rozbrajającą szczerością, że jego zespół uprawia boiskową anarchię. Bo jak inaczej nazwać sytuację, w której profesjonalni koszykarze „grają w lewo, gdy mieli grać w prawo”? Frank zapowiedział krótko: „kto nie realizuje założeń, ten nie gra”.
Problem w tym, że w polskiej 1. lidze, zabetonowanej przepisami i brakiem ludzi do grania, przeciętność wycenia się dziś jak towar luksusowy. Trafnie ujął to sam prezes, nazywając kluby „zakładnikami widzimisię pierwszoligowych gwiazd”. I tu kryje się największy paradoks kołobrzeskiej rewolucji.
Graboń rzucił szatni wyzwanie: „Drużyno, teraz czekamy na Wasz ruch”. W tym samym wpisie rozbroił jednak własną broń. Przyznając publicznie, że na rynku nikogo nie ma, wysłał graczom jasny sygnał: „jestem wściekły, ale nie mam kim was zastąpić”. A jeśli trener Frank faktycznie posadzi niepokornych na ławce, o ekstraklasę będzie musiał walczyć juniorami.
Nad Bałtykiem rzucono zapałkę na beczkę z prochem. Jeśli zadziała – prezes zostanie wizjonerem. Jeśli jednak urażone ego weźmie górę nad ambicją, Kotwica zostanie z szatnią grającą przeciwko własnemu klubowi i prezesem, który spalił wszystkie mosty, zapominając wcześniej kupić pontony.
Piotr Płatek