Ten wybór to nie bułka z masłem

Przez długie dziesięciolecia – kiedy o zagranicznym klubie polscy piłkarze mogli jedynie marzyć – w bramce stali wyłącznie „krajowcy”, a jedyną nadzwyczajną sytuacją była rywalizacja o miejsce w reprezentacji przez golkiperów tego samego klubu. Mowa o przełomie lat 60. i 70., gdy Jan Gomola i Hubert Kostka konkurowali ze sobą w Zabrzu, a także na zgrupowaniach zespołu narodowego.

Od momentu, gdy wyjazdy do lig zachodnich stały się codziennością, z orzełkiem na piersi grywali przede wszystkim golkiperzy z przynależnością do klubów zagranicznych. Z dumą – zwłaszcza w XXI wieku – mówiono wówczas o tzw. polskiej szkole bramkarskiej; w popularyzacji tego pojęcia w powszechnym stosowaniu miał udział między innymi obecny członek reprezentacyjnego sztabu, Andrzej Dawidziuk.

Krótka historia „krajowców”

Ostatni przypadek meczu o punkty – w tym przypadku: eliminacji MŚ 1998, w którym o miejsce między słupkami rywalizowali dwaj „krajowcy” – miał miejsce w czerwcu 1997. Przed meczem z Gruzją (4:1) Krzysztof Pawlak – to było, jak się później okazało, jedyne jego spotkanie na selekcjonerskiej ławce – wybierał między Grzegorzem Szamotulskim z Legii i Arkadiuszem Onyszką z Lecha.

To w grze o punkty. W towarzyskich grach od chwili, w której w kadrze byli wyłącznie zawodnicy z polskiej ligi, też minęło już jednak sporo czasu. W styczniu 2014 Adam Nawałka na zgrupowanie do Abu Dabi zabrał trzech krajowych bramkarzy: Michała Miśkiewicza z Wisły Kraków, Dariusza Trelę z Piasta Gliwice oraz Rafała Leszczyńskiego z... pierwszoligowego Dolcanu Ząbki. W dwóch meczach (z Norwegią i Mołdawią) zagrali – odpowiednio – trzeci i pierwszy z wymienionych. Potem już przypadku braku przedstawiciela klubu z zagranicy wśród bramkarzy nie mieliśmy u żadnego z selekcjonerów. Aż dotąd...

Walka o „numer trzy”

Sławomir Abramowicz (22 lata), Mateusz Kochalski (26) czy Bartłomiej Drągowski (29)? Pytanie tej treści zadają Janowi Urbanowi kibice. – Nie podjęliśmy jeszcze decyzji w sztabie. Czy to będzie ten sam bramkarz na oba mecze? O tym także będziemy jeszcze dyskutować – zapowiedział we wtorek selekcjoner, odpowiadając na dziennikarskie zagajenie na prasowym briefingu. Sytuacja jest o tyle ciekawa, że w zasadzie sam selekcjoner wcześniej nie ukrywał, że ma dwóch pewniaków do reprezentacyjnej bramki, których jednak akurat w tym momencie eliminują kontuzje. – Oczywiście nasz skład wyglądałby zupełnie inaczej, gdybyśmy mieli do dyspozycji Marcina Bułkę i Kamila Grabarę, bo to oni rywalizowali o numer jeden – przyznawał otwarcie Urban, tłumacząc powołania. Mówiąc wprost: tercet obecnych na tym zgrupowaniu to przede wszystkim kandydaci do „numeru trzy” w kadrowej układance na przyszłość. Co więcej; nawet w tej roli mają poważną konkurencję.

– Jeżeli jest Sławek Abramowicz, równie dobrze mógłby być i Marcel Łubik. Pokazują się z dobrej strony w lidze i u Jurka Brzęczka, który traktuje ich na równi – mówił selekcjoner Biało-czerwonych. A potem przywoływał nazwiska kolejnych bramkarzy, najwyraźniej monitorowanych przez sztab szkoleniowy kadry. – Kontuzję od dłuższego czasu ma Cezary Miszta (z Rio Ave – dop. aut.), a problemy zdrowotnie w ostatnich tygodniach pojawiły się też u Kacpra Tobiasza (Ganziatep – dop. aut) – wyliczał Jan Urban.

Co nam wyłazi ze „Skorupa”

Emocje kibiców (dziennikarzy i „ekspertów”) wzbudza nieobecność na zgrupowaniu Łukasza Skorupskiego. 35-letniego, najbardziej ogranego w gronie czynnych wciąż bramkarzy, który od niemal półtorej dekady bywał w kręgu zainteresowań kolejnych selekcjonerów, jako „ten trzeci” u boku Wojciecha Szczęsnego i Łukasza Fabiańskiego. – Rzeczywiście, jest najbardziej doświadczony... „na papierze”. Bo tak naprawdę ile ma w tym czasie spotkań w kadrze? Kilkanaście, dwadzieścia? – pytał selekcjoner. I wyjaśniał brak golkipera Bologny zmianą pokoleniową, którą przeprowadza. – Patrzymy nieco szerzej i szukamy młodszych zawodników – podkreślał. Oczywiście można „babrać się” w wywołanym przez menedżera „Skorupa” temacie niesnasek w grupie kadrowiczów (chodzi o rzekomy konflikt z Robertem Lewandowskim, tak komentowanym przez tego ostatniego: – Mamy inne światy, podejścia, ale (…) moja osoba do obecnej sytuacji nic na pewno nie ma), ale argument o odmładzaniu drużyny jest ważki.

Najmłodszy chce... najwięcej

– Skoro trener nie powołał Skorupskiego, bo jest za stary, to powinien stawiać na młodych chłopaków. A jeśli tak, to w bramce musi zagrać Abramowicz, bo ciężko postawić na golkipera, który reprezentuje ostatni zespół w tabeli, czyli Wieczystą (chodzi o Kochalskiego - dop. aut.) – w rozmowie z TVP Sport dość jasno określił swój punkt widzenia w kwestii wyboru golkipera na mecze z Rumunią i Szwecją Jerzy Dudek, jeden z najwybitniejszych polskich bramkarzy ostatniego ćwierćwiecza (60 gier w kadrze).

– Nieszczęście jednego jest... szczęściem innych – trochę filozoficznie zauważał Sławomir Abramowicz, „wywołany do tablicy” przez legendarnego bramkarza m.in. Liverpoolu i Realu. Przypominał też, rozmawiając z mediami przed rozpoczęciem zgrupowania, że łatka „ekstraklasowców” nie w pełni oddaje rzeczywiste doświadczenie powołanych. – Kariery Bartka Drągowskiego nie trzeba nikomu przypominać. Mateusz Kochalski grał jeszcze niedawno w Lidze Mistrzów, a ja właśnie gram w Lidze Europy. Oczywiście dla mnie samo powołanie i obecność w kadrze to duże wyróżnienie. Ale nie zadowalam się tym; skoro już przyszło, to jestem gotowy, by przyjąć wyzwanie. Każdy z nas zresztą będzie walczyć o to, by zagrać – dodawał golkiper Jagiellonii.

Zaufanie wieszane na „Drążku”

– Pewnie do tych, których kiedyś określano mianem „polskiej szkoły bramkarskiej”, obecnym kadrowiczom trochę brakuje – uśmiecha się Krzysztof Dowhań, który przecież w Legii pracował nie tylko ze wspomnianymi Szczęsnym i Fabiańskim, ale także z Arturem Borucem. Natomiast jeśli któryś z powołanych ma powalczyć o swoją przyszłość reprezentacyjną, to... kiedy, jak nie teraz? Jeśli Kochalski czy Abramowicz chcą myśleć o karierze większej niż tylko polska liga, muszą właśnie teraz próbować wykorzystać swoją szansę. Bo kiedy wrócą Bułka czy Grabara, mogą już okazji nie mieć – dodaje jeden z najlepszych w minionych paru dekadach specjalista od pracy z bramkarzami. – A „Drążek”? Początek po powrocie do Polski miał... taki sobie, ale teraz formę ustabilizował. Z racji jego doświadczenia być może powinien zostać w tym momencie „jedynką”, ale trudno mi wchodzić z tą opinią w pole działania Andrzeja Dawidziuka czy Józefa Młynarczyka – trener Dowhań nie chce wprost wskazać palcem tego, którego postawiłby do bramki w Bukareszcie. A my go do tego bynajmniej nie zmuszamy, choć z równie wielką jak on ciekawością czekamy na decyzję – a przede wszystkim jej efekty boiskowe – reprezentacyjnego sztabu w kwestii obsady pozycji bramkarza. Ten wybór to nie bułka z masłem...

Dariusz Leśnikowski

4 MECZE w reprezentacji mają w sumie na koncie wszyscy trzej bramkarze, którzy są obecni na zgrupowaniu przed meczami z Rumunią i Szwecją

Bartłomiej Drągowski

Mateusz Kochalski

◾ Wartość wg transfermarkt: 2,5 mln euro

Zdjęcia: PAP/Leszek Szymański

Sławomir Abramowicz