Uran

Z DRUGIEJ STRONY – Piotr Tubacki

Tak jak impuls świetlny ogarnia kilometry kwadratowe, gdy zrzucona zostaje bomba atomowa, tak obecnie przez Polskę przetacza się fala dyskusyjna powstała po ostatnim w 2026 roku meczu reprezentacji. Skojarzenie ze śmiercionośną bronią autorstwa – między innymi – Oppenheimera jest o tyle uzasadnione, że tak jak i atomówka, tak i opinia publiczna miele wszystko, co napotka na swojej drodze. A jako że futbol jest w naszym kraju sportem numer jeden, to natłok twierdzeń, żądań, hipotez, mądrości oraz „mądrości” jest większy niż liczba atomów rozszczepiana w rdzeniu śmiercionośnej broni radioaktywnej. Ur(b)an populistyczny.

I ja to rozumiem. Ludzi to grzeje, ludzi to dotyka, bo w końcu chodzi o reprezentację. Mnie jednak – co pisałem już jakiś czas temu – trochę to wszystko męczy, bo potem chcąc nie chcąc czytam opinie ludzi ze świata piłki, którzy mają pretensje, że Sławomir Abramowicz na zgrupowaniu zagrał na akordeonie. I to jest złe! (Choć rzucanie w kolegów telewizorami jest już okej). Mnóstwo jest też dyskusji na temat tego, czy Jan Urban powinien pozostać na stołku selekcjonerskim i tu zauważam ciekawe zjawisko. Bo choć powszechnie mówi się o tym, że ludzie chcą zwolnienia Urbana, że kibice mają go dość, że opinia publiczna jest przeciwko niemu... to raz za razem widzę jednak wypowiedzi eksreprezentantów czy nawet dziennikarzy – patrz str 4 „Sportu” – którzy z różnych względów obecnego trenera na stołku by zostawili. Jasne – nie wszyscy, ale jednak duża liczba. Większa niż ta, którą kreuje się w bańce medialnej.

Cieszy mnie to, bo pokazuje, że wbrew temu, co się powszechnie uważa, wciąż wiele jest osób, które potrafią spojrzeć szerzej. Które wiedzą, że praca z reprezentacją to projekt długofalowy, a rokroczne zmiany selekcjonerów były jak zmiana majtek, wciąż zakładanych na ten sam tyłek, który jednak po zmianie pary na czystą wciąż pozostawał tak samo tłusty. Bo zmieniali się głównodowodzący, a kadra jak ukierunkowała się na równię pochyłą w dół, tak idzie nią nadal. Bo selekcjoner, choć w papierach ma wpisane „trener”, to jednak stricte trenerem nie jest. On odpowiada za selekcję, a selekcjonować może tylko z tego, co wypracują mu inni – polskie szkolenie, polskie i zagraniczne kluby; co wypracują sami przecież piłkarze. Selekcjoner nie dokona transferu, no chyba że sobie kogoś naturalizuje. Na tym polega właśnie dłuższa perspektywa, która od dobrej dekady wykrusza co mocniejsze ogniwa reprezentacji, zastępując je gorszymi modelami. Selekcjoner dostaje gotowe klocki, z których ma ułożyć zamek, ale jako że te klocki są coraz bardziej ułamane i niezbyt zjawiskowe, to zamiast pięknego pałacu wychodzi co najwyżej drewniany kasztel.

Selekcjoner ma procentowo znacznie mniejszy wpływ na grę drużyny niż trener klubowy, więc naprawdę to nie Jan Urban jest w tej chwili największym kłopotem tej kadry. Czy ktoś inny będzie lepszy? Nie wiem; poprzednie hurtowe zmiany progresu nie zapewniały. Doceniam natomiast, jak dużą liczbę nowych, często młodych twarzy wprowadził do zespołu. Niby oczywiste, niby przecież po prostu mu „spadli”..., ale poprzednicy tak dobrze tego nie robili. Albo nie wprowadzali wcale, albo wprowadzali niezbyt Peda-ntycznie. Akurat tutaj słowo „dobrze” można postawić przy trenerze Urbanie, ale fakt faktem, że w przyszłym roku musi też zapisać obok siebie słowo „lepiej”. Przede wszystkim w kontekście wynikowym.

Odblokuj publikację i korzystaj bez ograniczeń

Kupuję

Masz już dostęp? Zaloguj się