Zasięg porażki

Wyjechałem na wyprawę jaskiniową. Echa stadionów pod powierzchnię nie docierają, na bazie zasięgu brak. A ja, jako ten Piontek Alojz, jak tylko wychynę na powierzchnię, chcę wiedzieć, jak grali nasi.

Dawniej po wyjściu z dziury musiałem się dodzwonić do rodziny – tak było w zwyczaju, meldowałem, że żyję i pytałem „jak tam Niebiescy?”. Dopadałem plecaka, by dopełnić tradycji: domownicy odbierali, podawali wynik, a ja w zależności od niego na najbliższe godziny byłem nastrojony euforycznie, albo chciałem się na powrót w czeluście pieczar zanurzyć, by doczekać chwili, w której moja drużyna zacznie grać przyzwoicie.

Do wykonania rytualnego telefonu czasem musiałem maszerować kilka godzin do budki telefonicznej i wsypać do środka całą drobnicę; dziś wystarczy uruchomić komórkę, ale do tego potrzebny zasięg. W Parku Narodowym Aggtelek, gdzieśmy tym razem rezydowali w turbazie schowanej pośród zalesionych wzgórz przy granicy ze Słowacją, na połączenie z internetem nie było szans. Wypatrzyłem na mapie najwyższy pagór w okolicy i polazłem z nadzieją, że coś się złapie, bo przecież Ruch grał w Mielcu, nie zasnąłbym, gdybym nie poznał wyniku, a nuż załapię się na taki sygnał, że obejrzę choć fragment w streamingu. Nałogowemu kibicowi na głodzie niestraszna ciemna knieja z tabliczkami ostrzegawczymi, na których stoi „Vigyazz, medve!” - udałem, że nie rozumiem po węgiersku, choć do napisu był dołączony wizerunek misiołaka.

Szedłem, coś tam czasem mruknęło z lewej, zawyło z prawej, może i zbroję miałem od tego z lekka zanieczyszczoną, ale szedłem w górę, żeby choć kreskę zasięgu wciągnąć, albo ze dwie, i przeczytać, co tam się dzieje w dolinie Wisłoki z klubem moim ukochanym. „Jesteśmy zawsze tam…” śpiewają wierni kibice, i rację mają przenajświętszą, bo nawet jak nas nie ma ciałem, to duchem jesteśmy obecni – po prawdzie w trakcie meczu ulubionej drużyny człowiek gdzie by nie był, wychodzi z siebie, żeby ją wesprzeć. „Jak oni grali” - ta jedna odpowiedź jest dla mnie fundamentem, na którym opieram swój powrót do ziemskich realiów, nierzadko jeszcze nie zdjąwszy ubłoconego kombinezonu, nie zdążywszy wyłączyć czołówki, nie wypiąwszy się z liny…

Lazłem i lazłem, sieci ani śladu, pizgawica, mżawa marznąca zaczęła siąpić, bateria mi słabła, ale cisnąłem wedle mapy na przełaj, przedzierałem się przez chaszcze. Ach, gdyby chłopcy Fornalika mieli na boisku tyle determinacji, co ja tego wieczoru, pewnie daliby sobie radę lepiej. No bo kiedy w końcu zaczęły mi brzdękać sygnały spływających wiadomości, co oznaczało, że dotarłem do strefy z internetem, było już po ptakach – w Mielcu 0:2, seria bez porażki przerwana, lipa, wujnia z grzybnią, ciarki rozpaczy mię przeszły, zakląłem szpetnie słowem, które brzmi tak samo i to samo znaczy po polsku i po węgiersku (chodzi o ladacznicę na "k"), byłem tak wściekły, że i niedźwiedzia kopnąłbym w zadek, gdyby się napatoczył.

Najgorsze, że na takim kacu porażkowym, z takim absmakiem klęskowym w gębie człowiek teraz będzie musiał przetrwać przerwę reprezentacyjną. „Wynik potwierdza, że w tej lidze każdy może wygrać z każdym”, rzekł był Waldemar Fornalik po raz setny i zaczynam to traktować jak jego naczelny bon mot w rodzaju „Piłka jest okrągła, a bramki są dwie” Kazimierza Górskiego. Skądinąd, coś mi zamajaczyło, że ta Stal to Ruchowi też nigdy nie leżała – sprawdziłem: zaiste, w mistrzowskim sezonie 1988/89, który mi się wygrawerował w pamięci zgłoskami złotemi, przegraliśmy z Mielcem oba mecze. Zawsze w tym jakaś pociecha się tli – choćbyś miał super passę, z kimś w końcu przegrać trzeba, a przeznaczenia nie oszukasz: po klątwie siedleckiej przyszła klątwa mielecka, teraz już będzie równo z górki.

Echa stadionów pod powierzchnię nie docierają, a ja, jako ten Piontek Alojz, jak tylko wychynę na powierzchnię, chcę poznać wynik mojej drużyny. Źródło: facebook autora felietonu

W Mielcu [Ruch przegrał] 0:2, seria bez porażki przerwana, lipa, wujnia z grzybnią, ciarki rozpaczy mię przeszły, zakląłem szpetnie słowem, które brzmi tak samo i to samo znaczy po polsku i po węgiersku (chodzi o ladacznicę na "k"). Fot. Marta Badowska / Press Focus

„Jesteśmy zawsze tam…” śpiewają wierni kibice, i rację mają przenajświętszą, bo nawet jak nas nie ma ciałem, to duchem jesteśmy obecni – po prawdzie w trakcie meczu ulubionej drużyny człowiek gdzie by nie był, wychodzi z siebie, żeby ją wesprzeć.  Fot. Marta Badowska / PressFocus